subliñados de SOÑOS. ARQUIVOS. CARTAS (María do Cebreiro, Xerais)

 

O que vale nun poema constrúese a expensas do que non vale no poema (10).

………………………………………….

Nin sequera as metáforas doadas poden borrar todo o impulso que as alenta. É o mesmo impulso que rompe a escrita aínda que fracasemos, como ante as cousas que son realmente grandes debemos aprender a fracasar (10).

…………………………………………..

Hai tantos dedos como planetas. Tantas mortes como planetas (12).

…………………………………………..

Vivimos entre os outros como se iso fose un froito da vontade e non do azar (13).

…………………………………………..

Tes razón: o poema é unha linguaxe secreta na que ciframos todo o que non podemos dicir doutro xeito (14).

……………………………………………

<Quero escribir para que algo me importe> (17, salientado orixinal).

…………………………………………….

Se ti me preguntases porque escribo diríache ; < escribo porque non podo identificarme con nada>. Ningunha posición, poucas persoas, algunha idea, ningún fogar. (18, salientado orixinal).

……………………………………………

< O que pensan os mortos sobre os vivos ocupa máis espazo que o que pensan os vivos sobre os mortos> (20, salientado orixinal).

……………………………………………..

Unha paixón?

Quizais, pero desprovista da busca da beleza, sen a ximnasia da literatura, o anticipo do orgasmo (21).

………………………………………………

Na métrica procuras o que eu procuro no que non ten medida. Un corazón feminino, sen compás.

A túa idea de métrica vén cadrar, paso a paso, coa miña propia idea de infinito.

(…)

O poema non é un avión nin un barco. O poema protesta para que a carne deixe de ser carne. É unha protesta inútil (22).

……………………………………………….

Hai nomes que queiman os dedos cando escribo, aínda que me deteña na inicial (27).

……………………………………………….

O tempo cura porque mata (27).

………………………………………………..

Dixen que a paz era unha figura da morte e respondiches: procuramos a paz, pero para escribir necesitamos volver ao tempo das feridas.

<Regresa>, contestei, <ao tempo das feridas>. Escribe como cando non sabías escribir e os teus dedos chocaban co ventre da túa nai (30).

……………………………………………….

O corpo está cheo de camiños falsos (44).

……………………………………………….

< O poema é a vida do poeta> (46, salientado orixinal).

………………………………………………..

(Escribo rápido porque vivo rápido (…)) (46).

………………………………………………..

Este desexo é unha enfermidade. Cando o usamos, extínguese. Hai cousas que se non as gastamos non se poden aforrar (47)).

………………………………………………….

Ti, coma o montañeiro: dous poetas sen obra (48).

…………………………………………………..

É só que coido que hai certa conexión entre a música que nos gusta e a música da nosa propia escrita (49).

……………………………………………………

(…) entón a aquilo como que lle dei a volta e fixen que fosen as cousas as que sentían e nós os que nos mudabamos (…) (50).

……………………………………………………

A túa imaxinación, tan exaltada que ningunha caligrafía a poderá atrapar (52).

……………………………………………………

< Hai conversas que duran toda a vida e hai encontros que fan que a vida se deteña > (56, salientado orixinal).

…………………………………………………….

A vocación do lume é confundir a forma e a materia (57).

…………………………………………………….

A dor non é ningunha experiencia nin un castigo. A dor é simplemente algo que sucede (59).

……………………………………………………

Ningún amor morre de todo mentres sigamos vendo pasar as súas imaxes (62).

 

 

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

w

Conectando a %s