subliñados de SOÑOS. ARQUIVOS. CARTAS (María do Cebreiro, Xerais)

 

O que vale nun poema constrúese a expensas do que non vale no poema (10).

………………………………………….

Nin sequera as metáforas doadas poden borrar todo o impulso que as alenta. É o mesmo impulso que rompe a escrita aínda que fracasemos, como ante as cousas que son realmente grandes debemos aprender a fracasar (10).

…………………………………………..

Hai tantos dedos como planetas. Tantas mortes como planetas (12).

…………………………………………..

Vivimos entre os outros como se iso fose un froito da vontade e non do azar (13).

…………………………………………..

Tes razón: o poema é unha linguaxe secreta na que ciframos todo o que non podemos dicir doutro xeito (14).

……………………………………………

<Quero escribir para que algo me importe> (17, salientado orixinal).

…………………………………………….

Se ti me preguntases porque escribo diríache ; < escribo porque non podo identificarme con nada>. Ningunha posición, poucas persoas, algunha idea, ningún fogar. (18, salientado orixinal).

……………………………………………

< O que pensan os mortos sobre os vivos ocupa máis espazo que o que pensan os vivos sobre os mortos> (20, salientado orixinal).

……………………………………………..

Unha paixón?

Quizais, pero desprovista da busca da beleza, sen a ximnasia da literatura, o anticipo do orgasmo (21).

………………………………………………

Na métrica procuras o que eu procuro no que non ten medida. Un corazón feminino, sen compás.

A túa idea de métrica vén cadrar, paso a paso, coa miña propia idea de infinito.

(…)

O poema non é un avión nin un barco. O poema protesta para que a carne deixe de ser carne. É unha protesta inútil (22).

……………………………………………….

Hai nomes que queiman os dedos cando escribo, aínda que me deteña na inicial (27).

……………………………………………….

O tempo cura porque mata (27).

………………………………………………..

Dixen que a paz era unha figura da morte e respondiches: procuramos a paz, pero para escribir necesitamos volver ao tempo das feridas.

<Regresa>, contestei, <ao tempo das feridas>. Escribe como cando non sabías escribir e os teus dedos chocaban co ventre da túa nai (30).

……………………………………………….

O corpo está cheo de camiños falsos (44).

……………………………………………….

< O poema é a vida do poeta> (46, salientado orixinal).

………………………………………………..

(Escribo rápido porque vivo rápido (…)) (46).

………………………………………………..

Este desexo é unha enfermidade. Cando o usamos, extínguese. Hai cousas que se non as gastamos non se poden aforrar (47)).

………………………………………………….

Ti, coma o montañeiro: dous poetas sen obra (48).

…………………………………………………..

É só que coido que hai certa conexión entre a música que nos gusta e a música da nosa propia escrita (49).

……………………………………………………

(…) entón a aquilo como que lle dei a volta e fixen que fosen as cousas as que sentían e nós os que nos mudabamos (…) (50).

……………………………………………………

A túa imaxinación, tan exaltada que ningunha caligrafía a poderá atrapar (52).

……………………………………………………

< Hai conversas que duran toda a vida e hai encontros que fan que a vida se deteña > (56, salientado orixinal).

…………………………………………………….

A vocación do lume é confundir a forma e a materia (57).

…………………………………………………….

A dor non é ningunha experiencia nin un castigo. A dor é simplemente algo que sucede (59).

……………………………………………………

Ningún amor morre de todo mentres sigamos vendo pasar as súas imaxes (62).

 

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s