Hoxe esta bitácora está de loito e, calada, chora

Pola morte do Antonio. Curmán político. Xente do melloriño. Non lembro falar con el e que non me arrincara un sorriso por moi soturno que eu andara. Desde os dous anos levo perdendo xente polo camiño da vida, entón foi o meu avó paterno, e antes ca el, antes de eu nacer, o avó materno na puta guerra incivil…

Só agardo, Antonio que ao ceo onde irás a miña avoa Xesusa che teña quente un prato do seu caldo que a ti tanto che gorentaba…

O resto son lágrimas.

2 comentarios sobre “Hoxe esta bitácora está de loito e, calada, chora

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s