Hoxe esta bitácora está de loito e, calada, chora

Pola morte do Antonio. Curmán político. Xente do melloriño. Non lembro falar con el e que non me arrincara un sorriso por moi soturno que eu andara. Desde os dous anos levo perdendo xente polo camiño da vida, entón foi o meu avó paterno, e antes ca el, antes de eu nacer, o avó materno na puta guerra incivil…

Só agardo, Antonio que ao ceo onde irás a miña avoa Xesusa che teña quente un prato do seu caldo que a ti tanto che gorentaba…

O resto son lágrimas.

2 opiniones sobre “Hoxe esta bitácora está de loito e, calada, chora

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s