subliñados de ÁRBORES NO DESERTO, de Rosalía Fernández Rial, en Galaxia

Este poemario de Rosalía Fernández Rial, baixo a luz da loita feminista, resulta tan poliédrico, del despréndense tantas focalizacións que confío en que a través destes subliñados enxerguedes algunhas.

SUBLIÑADOS DE ÁRBORES NO DESERTO Rosalía Fernández Rial

Ao ser raíces, as súas mans

fixeron da superficie

un lugar profundo (13)

………………………………………….

para agromar de novo

na infinda potestade de crear (15)

…………………………………………..

coa ledicia humana

de saberme

besta salvaxe (17)

………………………………………….

a persoa

que quero construir en min (21)

………………………………………….

Co cerebro obstruído,

como idearemos

saídas de emerxencia?  (27)

……………………………………………

Porque sodes a mesma muller sen rostro,

sen nome.

E se nos creamos? (31)

…………………………………………..

Así hoxe vexo,

nos seus ollos,

que o teu retrato

son eu (31)

………………………………………….

Só os símbolos

da arte

outorgan

significado

á especie que somos (41)

…………………………………………

Sen nunca moverse, a palabra venceu (43)

…………………………………………

Unha muller pariu

a hominización,

a Historia pide                            

que a volvan contar (43)

………………………………………

Arranca o poema,

levanto o temporal (47)

……………………………………….

sinfonías

de auga e vendaval (49)

……………………………………….

converxe co das demais insurxentes

no océnao intanxible

da emancipación (50)

………………………………………..

un atlas de mulleres

tan salvaxes coma min (52)

………………………………………..

Considero que a cabeza

é a espada da muller ( 77)

…………………………………………

Entre a fisura

segada de min a ti (79)

…………………………………………

fomos

terreo de contenda (83)

……………………………………….

da poeta faro,

mística da luz (88)

………………………………………

os conceptos só resplandecen

cando as palabras arden (89)

……………………………………….

Cuestioneino todo

e deconstruínme:

no remate das respostas

medroume dentro a filosofía,

último auxilio das exiliadas (93)

……………………………………….

Ningunha poeta sobrevive

a que cale o derradeiro verso  (99)

……………………………………….

só aquilo

que non se percibe de ti

define quen es (101)

………………………………………..

un planeta enteiro

acontece aquí (103)

………………………………………..

Preciso que o veleno da arte me paralice,

para sufrir a metamorfose da metáfora (111)

…………………………………………

as nosas palabras podencambiar o mundo (Malala,117)

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s